كردند كه او مىخواهد آئين نصرانيت را ترك گويد ، قصر او را محاصره كردند او فورا به آنها اظهار داشت كه منظورم آزمايش شما بود بجاى خود برگرديد ، سپس بفرستاده پيامبر گفت من ميدانم كه پيامبر شما از ناحيه خدا است . و همانست كه ما انتظار او را داشتيم ولى چه كنم كه من مىترسم حكومتم از دستم برود و جانم در خطر است ( 1 ) . ولى به هر حال بايد توجه داشت كه اين دو تفسير هيچگونه تضادى با هم ندارند و ممكن است آيه اشاره به پشيمانى گروه هايى از كافران در آن جهان و اين جهان باشد ، در حالى كه نه آنجا و نه اينجا قدرت بازگشت - به جهات متفاوتى - ندارند ! ( دقت كنيد ) . سپس با لحنى بسيار كوبنده مىگويد : اى پيامبر « اينها را به حال خود بگذار ( تا همچون چهار پايان ) بخورند ، و از لذتهاى اين زندگى ناپايدار بهره گيرند ، و آرزوها آنها را از اين واقعيت بزرگ غافل سازد ولى به زودى خواهند فهميد » ( * ( ذَرْهُمْ يَأْكُلُوا وَيَتَمَتَّعُوا وَيُلْهِهِمُ الأَمَلُ فَسَوْفَ يَعْلَمُونَ ) * ) . اينها چون حيواناتى هستند كه جز اصطبل و علف ، و جز لذت مادى چيزى نمىفهمند و هر حركتى دارند براى رسيدن به همينها است . پرده‌هاى غرور و غفلت و آرزوهاى دور و دراز چنان بر قلب آنها افتاده ، و آنها را به خود مشغول ساخته كه ديگر توانايى درك واقعيتى را ندارند . اما آن گاه كه سيلى اجل به صورت آنها نواخته شود ، و پرده‌هاى غفلت و غرور از مقابل چشمانشان كنار رود ، و خود را در آستانه مرگ و يا در عرصه قيامت ببينند ، آرى آن گاه مىفهمند كه چه اندازه در غفلت و تا چه حد زيانكار

--> ( 1 ) مكاتيب الرسول جلد اول صفحه 112 .